Home | Digital Resources | My Facebook | My YouTube | Jesuits | JVP | Ateneo

Wednesday, May 31, 2006

three nights of loving

For the past three nights (26-28 May 2006), I have been with my JVP batchmates of batch 21 and boy what a riot. This was the first time we have met in great numbers, almost half (from 30) of our batch. We thought we would just have the simple "despedida" for April during the first night, but it had graciously extended to two more nights. Three nights of sharing, fun, and friendship. And because of these nights, I missed my batchmates. Hey JVPers, remember the feeling after OrSem, MidYear, or much more the YearEnd? When I went home during our last night together, I felt sad and alone. It was the same feeling, as if we have just finished another of these gatherings. Here are some of my personal reflections of what happened during those nights.

1st Night: What is Love?
Venue: McDo Katipunan and April's Place
Attendance: April, Love, Burg + Raymond, Cindy, Jay, Jq, JSK, Mark, Donna, and Me

What is love? This is perhaps the very theme and question we tried to answer that very night, which is not a despedida for April accordingly. We met at McDo Katipunan (the official meeting place in Manila). I was the first one to arrive (kasi malapit lang), then Doc Cindy. Immediately we started with sharing many things, practically catching up in 15 minutes while waiting for others. For most of us, we haven't seen Cindy for four years and she really brought great joy to us because she was able to join us. And 15 minutes of sharing was definitely the fastest catching up I had for four years. Burg + Raymond (bf and now associate member) and Jq then arrived. After some more chat, we left for April's place in Marikina. Jq and I also fetched Donna and Love (partner came from Naga who was helping out with the OrSem) from the maddening flash rains. After which we had dinner and that started the long bonding over one case of SanMig Light + 1 Strong Ice.


April (well since this a blog I will sensor some "sensitive" details) narrated to us her ala Maalaala Mo Kaya love story. And truly I felt it was a painful experience for her and because of this she went a difficult time. However, she also found deep consolations on her experiences that made us realized how April has grown through this experience. That is why I was able to immediately say, "You are ready for marriage April!" So what did she say that made me say this? Unfortunately, I can't make the facial expression and say the exact words she said (even she herself can't also do that) because it was really the spur of the moment which made it truly genuine and true from the heart. Nevertheless, I will still try to put into words what she said that night though how inaccurate it may seem. "Kapag mahal mo ang isang tao, be sure of that. And when you are sure of that, be true to that so that kahit sino pa man makilala mo along the way, siya pa rin ang nasa puso mo dahil you are sure and true. That is love!" I hope I did justice to April's words, well something to this effect.


Jay arrived next. Jay is still getting strong with Shanna. Yet sometimes, it was hard in a sense that it was long distance relationship in which it has brought about some complications along the way. Yet I was moved with how they let their love work which is again connected with what April shared. If you love someone, you will work things out with him or her. Talk, learn, and love again. It is a process of letting go the things that you don't need to build a growing relationship.

Then dumating si JSK and boy what a "summer adventure" he had. Kung ano man iyon, ask him na lang. But what I would like to share are the thoughts that were still connected with April's story. Again, JSK's story speaks about being true to someone you love. Yet, there is a deeper part to that. And it is in longing. When you long for that love in loving someone, you will really go out of your way to find and get some, in which JSK did. But because in a sense it was forced, and brought about by many factors, truth will still find its place. And that truth is, you can't manipulate love, because love is powerful enough that it can find its way back home to you.

Surprisingly, Mark was in Manila and we were so glad that he was able to join us also. He is also doing fine with Bing. Their story added more thoughts and reflections on love.


After hearing stories on love relationships, which perhaps have no significant meaning for me because of my status in life, my thoughts were caught in a glur of banging glasses of beers. First of all, I realized how much older we had become. Things in life were getting serious and mature, especially on love and living a life of love. Hay, kasi naman wala pang nag-aasawa sa atin. But most of all I sense another kind of love among us. And this love is being together as friends, sharing stories (even they have been told over and over again), and rekindling our common experiences. This is love. The mere desire to be with one another, talking, drinking beer, and eating isaw never seems to sound an old jukebox to us. This is love, our own union of hearts and minds.

2nd Night: The Pains of Love
Venue: Gesu, Cervini Cafe, and Countryside
Attendance: April, Love, Burg + Raymond, Jay, Jq, JSK, Mark, Nono, Leng, Donna, Mia, Ate POVS and Me


On the afternoon of the next day, we attended the Mission Mass of batch 27 and the mass was truly a feeling of renewal of our own JVP experiences. After a long while, it was first time for Jay to enter the Gesu. And whoever JVPers could ever forget that feeling of excitement, anxiety, and deep consolation during their own Mission Masses. April, Love, Burg + Raymond, Jay, JSK, Mark, Donna, and myself were there during the earlier part of the mass. Suddenly, nagulat ako. Nagulat kaming lahat. Nagulat rin ang ibang mga tao na kilala siya. Mia was there! Hay, kung makita lang ninyo ang aking facial expression when she sat by my side. We never expected her to be there. We thought she was in the states doing theology as a career. We were in our
outmost gratefulness for her presence. Moreover, Jq came with Nono who came also from Naga to attend the affairs. It was such a blessing that many from our batch came.

After the mass, we continued our gathering at the Cervini Cafe with the rest of the JVP community. And boy we were so noisy. We even sat at two tables combined. Kahit kumakain, kwento ng kwento pa rin. Then a big surprise. Leng arrived and everybody shouted with glee. Nakakahiya talaga pero sige lang kahit caught attention sa lahat -- batchmate kasi! Pero Leng didn't know the surprise she will get that night. Hay, sorry pero sensitive na naman ito kaya't no names and I will try to present it as discreet as possible. Ganito kasi. Meron isang guy na medyo hindi pa bati with Leng. Well, love issue that is. And kung pwede, in any JVP occasion wala sana ang guy. Why? All I can say is that Love really hurts. Pero this was the first time that we totally forgot about that when we invited Leng because the guy was there. Pero nan dyan na yan. Pati si Ate POVS binibiro si Leng. So we made fun with Leng by pretending to be her guard. Jay, Jq, and Jsk would stand beside Leng with their arms crossed and acting like scouting the are for enemies. It was so funny that when the guy passed around, automatically, there was a guard standing beside Leng. I even planned on a shift schedule. Because of this, Leng became conscious because she can't even finish a plate of macaroni. Impossible ito dahil matakaw si Leng. Joke lang.


But what caught my attention that led me to reflect was the other side of love. Well, accordingly, this guy is willing to talk to Leng that night. However, he got the impression that we were guarding Leng as if we were ready to jump on him when he came closer. But we were just fooling around. But Leng is so happy now with her foreign connection. Leng is moving on. Yet the guy only wants to show peace. But the pain is still there and perhaps she is not ready to yet to talk about it. There was a point where the guy stopped his car beside us and there was a moment of vagueness, yet so implied to be a moment of reconciliation. Parang papatayin na lang ang ilaw, hindi pa nanyari. And you can't blame Leng or the guy because when you hurt someone you love, malalim ang sugat na hindi talaga hihilom. And I think it will never heal totally. It will heal in a sense that you can make friends with each other and move on, yet come to think of it, it is still there and it will always be there. But I am hopeful for the two of them because there is this desire to settle the past but not now, perhaps someday in the future.

Afterwards, despite of our tiredness, we went to Countryside for a short dinner and chat. The guys updated Nono and Leng of last nights revelation. Then we parted ways.

3rd Night: Love Ko 'To
Venue: McDo Katipunan and Countryside
Attendance: April, Love, Burg, Jq, JSK, Mark, Nono, and Me


Again it was also unexpected that we met up for another gathering for the third time. This time it is in McDo Katipunan, the ever official meeting place of batch 21 in Manila. We ate dinner there and we talked all night long. Kung hindi pa nagsara ang McDo, hindi pa kami aalis.

But it was the night of all night. It was like putting OrSem, MidYear, and YearEnd into one night. We tried to recall all the names of our batchmates, in their real names, including second names, plus birthdays. And proudly to say, we haven't forgotten anyone, no wrong spellings, and the birthdays were so accurate by the month and the date. While recalling names, we can't resist to smile and recall stories about them. We also pulled together all the news bits we have of our batchmates and surprisingly, we have updates for all. And this surprised me so much. How can this be? Eh kapag lumalabas kami mga taga Manila, minsan hindi pa complete, kami-kami lang. But how is it that eight of us that night can concretely say where and how is each and everyone is doing (well at least for some, the basics)? Miracle? Hindi man yata. I call this friendship. Kahit saan man ang bawat isa, we seem to naturally bond with one another and this makes our batch special. Nakakatuwa dahil kung tatanongin ang ibang mga batches meron mga lima o amin na wala silang balita. Ngunit tayo, tayong lahat meron tayong balita. And that is because of friendship -- union of hearts and minds.

Sometimes, when we gather here in Manila, sitting, eating, drinking, and talking, and we realize, midsentence, that we are telling each other stories that we've already told each other before, maybe even more that once or twice! But before we have a chance to get embarrassed, we say to each other, "We don't remember you telling us," or, "That's okay -- we like that story," and we think to ourselves "What did we ever do to deserve such friends?" And we and I can't answer this question and perhaps will never will. Yet, this sense of attachment brings us so much joy in our aging that we don't mind to seek the answer. And for us that's just the way it is.

In between our sharings, we eventually collected different jargons that were used and were apt during these three nights. We then come up with another edition of the batch dictionary which I will try to release it as soon as possible.


After the love ko 'to experience, we went to Countryside for final showdown of beers. We shared few more stories and laughs then we went our way. We said our goodbyes and hugged each other so tightly. It was truly the best three nights. Parang nag-reunion na rin. How we wish it could happen again, but next time, if not complete, at least almost everybody will be there.

We love you and miss you batchmates!

Wednesday, May 17, 2006

ang babaeng iyon

(Here is something I have written during my juniorate year. It is something about me being an adopted child and remembering my encounter with my real mother for the first, and hopefully not for the last time.)

Ang Babaeng Iyon

Maliit lamang ang lungsod ng Zamboanga. Halos magkakilala ang mga tao. Alam ng lahat kung saan pwedeng bumili ng malong at kung kanino pwedeng kumuha ng mura; kung sino naka-aksidente sa motorsiklo kagabi; kung kaninong bahay ang ipinatatayo dyan sa Don Atilano Street. Alam ng lahat ang lahat. Lalo na sa amin eskwelahan sa Ateneo. Magkakilala kaming lahat. Kahit nasa grade four na ako, kilala ko kahit sa mukha man lamang ang mga kamag-aral kong nasa kinder hanggang grade six. Tulad ni Edwin Ruste na ang pamilya ay may-ari ng kompanya ng shipping. Tulad ni Boyet Muñez na hindi na tatagal ang kanilang negosyo ng calibration dahil marami na silang kakompitensya. Tulad ni John Fernandez na tanging bading na anak ng English teacher na si Mrs. Fernandez. Kilala ko silang lahat. Ang hindi ko alam, mas kilala ng aking mga guro at mga kamag-aral kung sino ako, bago ko nakilalang tunay ang aking sarili.

Palagi kong naririnig kay Mama kahit limang taon pa lamang ako, “Errol, hindi ka namin tunay na anak, ngunit mahal na mahal ka namin.” Kahit sa eskwelahan, ang mga guro at mga estudyante, malakas ang kutob ko na alam nila na ampon ako. Sus, hindi ako naniwala. Paano kasi uso ang mga telenovela sa RPN 9, tulad ng Gulong ng Palad at Agila, na ang kwento ay ampon pala ang dalawang bidang babae – yung anak ng mayaman ay anak ng mahirap, at ang anak ng mahirap ay anak ng mayaman. Tapos pinapagulo pa nila ang kwento na hindi pala totoo ang lahat. Tuloy, parang ang realidad ng mundo ko ay parang isang biro lamang. At syempre, nasa mura pa ang isip ko para maunawaan ang mga ito.

Mabait ang pamilya ko. Ang kwento sa akin ni Lola, ang ina ng aking Ama, medyo barumbado ang aking ama kaya hindi nakatapos ng pag-aaral at yun nakadesgrasya siya ng isang babae sa kanto. Ayaw naman ng dalawang pamilya na magpakasal ang dalawa kaya dinala ang kaso sa korte. Dahil medyo malakas at may kaya ang pamilya namin sa Zamboanga, napunta ako sa pamilya ng aking Ama. Ngunit, may kondisyon ang korte. Kailangan ipa-ampon ako dahil wala pa sa legal age ang aking Ama. Kaya sa ate ng Ama ko ang taos-pusong nagampon sa akin kaya ang tawag ko sa kanila ay Mama at Papa. Nakatira na ako sa bahay nila, kasama sina Lolo at Lola, simula noong dawalang araw pa lamang ako. Anim kaming lahat sa pamilya – si Papa, Mama, si Carol, si Eric, ako, at noong dalawang gulang na ako, dumating si Cherry. Binigyan nila ako ng lahat-lahat; pinag-aral ako sa Ateneo; tinawag akong anak.

Noong nasa grade one ako, pinatawag ako ni Lola sa eskwelahan at pinauwi ako ng tanghalian sa bahay dahil naroon daw si Mama. Wala namang pinagkaiba. Palagi naman akong umuuwi sa bahay tuwing tanghalian at kasabay si Mama kumain. Bakit niya ako tinawagan at pinapauwi eh lagi naman kaming nagkikita tuwing tangahalian? Hindi ko pa nauunawaan. Sinundo ako ni Yaya Fely at umuwi kami sa bahay. Kinukulit ako ni yaya sa tricycle, “Nasa bahay na si Mama, nasa bahay na si Mama.” Hindi ko pa rin nauunawaan.

Dumating kami sa bahay. At doon sa aming balcones nakaupo si Lola at katabi niya ay isang maitim at magandang babae. Ngayon ko lamang siya nakita sa buong buhay ko. Lumapit ako kay Lola para magmano. Nagtanong ang babae nang matamlay, “Siya na po ba?” Walang sinabi si Lola kundi inutusan akong magmano rin sa babaeng iyon. Nagmano rin ako sa babaeng iyon. Pagkamano ko sa kanya, bigla na lang siyang umiyak at yumayakap nang mahigpit na mahigpit. Pilit kong nagpumiglas ngunit mahigpit na mahigpit ang kanyang yakap. Tumingin ako kay Lola ngunit parang naawa ang kanyang tingin sa babaeng iyon. Hindi ko naiintindihan ang mga nangyayari. Sino ba itong babae na ito? Ako’y naguguluhan. Pumatak na rin ang aking luha. Patuloy akong pumipiglas ngunit hindi parin akong nakakawala sa yakap ng babaeng iyon. Tahimik pa rin si Lola. Naiinis na ako. Hindi ko alam kung gaano katagal na akong niyayakap ng babaeng ito. Pumiglas akong muli, at sa aking gulat, nakalaya ako! Bigla ko siyang tinakbuhan, pumasok kaagad sa loob ng aking silid at isinara ko ang pinto. Patuloy akong umiiyak sa loob dahil hindi ko nauunawaan ang mga nangyayari. Sumilip ako sa bintana at nakita ko itong babaeng iyon na umiiyak palabas sa gate at minsan-minsang lumilingon sa direksyon ng bintana ko.

Malapit na ang katapusan ng isang taong pag-aaral at tapos na rin ako sa grade four. Mainit ang araw na iyon noong dumating si Cherry sa aming classroom, ang bata kong kapatid na nasa grade one, para hintaying matapos ang klase ko at sabay na kaming umuwi. May sakit kasi si Yaya Fely kaya ngayon lang kaming uuwi ng sabay ni Cherry. Pansin na pansin ko na iba ang pagtingin ng mga classmates ko sa akin at kay Cherry na parang may gusto silang sabihin. Tumunog ang batingaw ng alas-tres. Tumayo ako at hinanda ang mga gamit ko para makauwi na. Atat na atat na si Cherry, eh. Bago ako nakalabas sa silid, lumapit si Gary, isang matalik na kaibigan kong classmate, at sinabi, “Errol, alam mo na ba?”

“Ang alin?” tanong ko ulit.

“Yung tungkol sa iyo at sa kapatid mo.”

Bago pa man ako makapagtanong ulit, tinawag na ang kaibigan ko ng kanyang sundo.

Umuwi kami ni Cherry sa bahay. Pumasok siya sa kanyang silid at ako naman ay pumasok sa balcones. Tumigil ako sa harap ng isang dingding na nakasabit ang mga iba’t ibang letrato ng aking pamilya. Nakatitig ako sa pinakamalaking letrato kung saan kompleto kaming anim. Limang taon pa lamang ako noon sa letrato na iyon. At habang nakatititig ako sa letratong iyon, dahan-dahang nagbubukas ang mga pinto ng katotohanan. Ako lamang ang iba ang mukha at maitim. Unti-unting pumapatak ang luha sa aking uniform. Hindi nagtagal, tumakbo ako sa aking silid hindi para magtago at hindi para pumiglas. Kundi para silipin sa bintana kung naroon pa ang babae iyon.

Arthur W. Nebrao, Jr., SJ
Ma Ph
27 September 2004

Friday, April 14, 2006

a tribute to my novitiate batch


We started out nine (pinoys) plus three (chinese) in 2002. Mark left after the 30 day retreat. Eight (pinoys) plus three (chinese) took the vows on 2004 with Weyms.

For Ton-ton, Shio, Monching, Rai, Koko, Bong and Chester, this is for all of you. May we always continue to journey as Friends in the Lord in this least Society.

remembering summer work 2005

Iba’t Ibang Mukha ng Dagat

(Isang pagninilay sa isang buwang karanasan sa mga isla ng Mercedez, Camarnes Norte at ng mga isla ng Polillo, Quezon Province)

Minsan nang pauwi na kami ni Jeff sa islang tinitirhan namin, hindi ko maiwasan pansinin ang katig ng aming bangka na parang hinahalik ang balat ng dagat. Paminsan-minsan nawiwisik ang maalat na tubig nito sa akin mukha kasabay ang malambot na hampas ng hangin sa dapit-hapon. Payapa ang dagat. Tahimik siya ngayon. Parang nagninilay. Parang nagtatanong tulad ko.

Sa totoo lang, takot na takot ako sa dagat. Kahit ako’y laking-dagat, mayroon akong mga iilan na mapapait na karanasan sa dagat kaya’t nawala ang tiwala ko sa kanya. Tulad noong bata pa ako, tumaob ang banga sinasakyan namin dahil sa malakas na ulan at alon. Walang malapit na isla. Limang oras kaming nagtiyatiyagang lumutang sa paghawak sa katig. Maginaw. Takot. Limang oras. Kaya’t noong pinapili kami ng tatlong apostolate para sa summer apostolate, pangatlo lamang ang programa ng ISO. Iniiwasan ko ang dagat. Kung pwede sana ilagay ko sa pang-lima ang ISO ay nilagay ko na. Ngunit, tulad rin ng mga dati kong assignment, nakakagulat, at parang may halong hiwaga. Kahit qualified na qualified ako sa unang dalawang programang pinili ko, sa ISO pa rin ako nilagay. God really workds in mysterious ways. Ito yata gusto ng Diyos para sa akin. At kahit anong gawin ko, wala akong magagawa kundi harapin ang katotohanan. Ngunit kahit may dala akong kaba, laking gulat ko sa mga karanasan na inihandog sa aking paglalakbay. Nagkaroon ng mga mukha ang dagat at nagkaroon ng imahen ang akin Diyos.

Mapaglaro ang Dagat

Isang beses galing kami sa Bordeous at pauwi na kami sakay ang aming bangka. Mapaglaro ang dagat noon. Katamtaman ang mga alon na parang nagyayayang makipaglaro sa kanya. Parang tulad ni Dave, anak ng isang C.O., na ginagalaw ang kanyang mga daliri sa harap ng kanyang mukha at sabay sinasabi, “Habol, habol!” Aba, hindi nagpapatalo si Kuya Willy, ang aming pilot, at tinodo nga ang motor. Parang hindi na nga siya isang banga kundi isang bumb car na nakikibangga sa dagat. Ayon, basang-basa kaming nakauwi. Pati si Kuya Carling na nakatago sa buntot ng bangka ay walang ligtas. Katulad rin sa mga kaibigan namin mga bata sa Quinapaguian. Tuwing hapon, pagkatapos kami magbigay ng recollection, naghihintay na sila sa pintuan ng staff house. At kahit pagod na ako, hindi ko matangihan ang paanyaya nila: “Habol, habol!” Naghahabulan kaming lahat. Una hahabulin ko sila mga tatlongpung bata. Pagkatapos ay sila naman lahat ang sabay-sabay maghahabol sa akin. Ang daya no? Ngunit sa galak ng mga batang ito ang nagbibigay sa akin ng lakas at pag-asa.

Nakakatakot pa rin ang Dagat

Pangatlong araw pa lamang namin sa Panukulan ay ginawa na namin ang tinatawag ko na “Trip of all trips” – pumunta kami sa isla ng Jomalig. Aba, iba to sa karanasan kong 24 hour bus trip galing Zamboanga papuntang Davao at pagkatapos ng dalawang oras ay bumalik muli sa Zamboanga sakay pa rin ang parehong bus. Ganito kasi. Maliit ang bangka namin. Labing-isa kaming lahat at may mga dala kaming mga gamit kaya’t overloaded kami. Malakas ang alon. Pitong oras ang biyahe. Akala ko ako lang ang takot na tako sa biyahe. Yun pala halos lahat ay may duda na rin. Ilan beses na ko na inulit ang mga decada ng rosario. May pagkataon nga na handa na ako mamatay dahil sinabi ko sa Kanya na handa na ako. Salamat sa Diyos at magaling na pilot talaga si Kuya Willy. Isa sa mga natutunan ko sa summer apostolate ay ang pagbasa ng senyales ng pilot ng bangka. Kung sabi ng pilot “kaya,” huwag kang mabahala. Ngunit kung panic na ang pilot, panic ka na rin. Eh, nakakapanic rin ito si Kuya Willy dahil minsan hindi ko alam kung kumpante o kabado siya. Ngunit tapos na yon. Mas nakakatakot ang mga kwento nina Kuya Willy at Dennis. Sila ay boluntaryong nagbabantay at naghuhuli sa mga ilegal na gawain sa atin karagatan. Yung nakakatakot kasi malakas ang kalaban nila. Minsan marami ang mga ilegalista o may mga kargada. Buhay nila ang nakataya palagi. Kaya’t wanted sa iilan mga isla sina Kuya Willy at Dennis. Para na rin sila mga x-convict. Tumutulong ka ng nga, wanted ka pa.

Seryoso ang Dagat

Sa aming paglalakbay nakilala ko si Tay Tony sa isla ng Carringo. Una kong nakita siya nag-aayos ng kanyang mga pain. Galing lamang siya sa laot noon. Lumapit ako para tingnan ang kanyang mga huli. Ngunit sa akin gulat, limang pirasong maliliit na isda lamang ang nahuli niya. Lugi siya noon. Nakakaawa si Tay Tony. Halos limang daang pain ang hinanda niya, limang pirasong isda lamang ang nahuli niya. Kapag seryoso ang dagat, seryoso siya. Kahit ibang tao ang gumagawa ng karahasan sa karagatan, lahat ay naapektuhan lalo na ang maliliit na mangingisda tulad ni Tay Tony. Tulad rin sa walang katpusan IEC at FARMC meeting, seryoso rin ang mga tao sa problema ng karagatan. Seryoso sila sa pagtatag ng FARMC at iba’t ibang mga programa na tungkol nito. Ngunit minsan napansin ko na sa sobrang siniseryoso ang pinagpausapan, nagigiging komplikado ang problema. Naiiwan kung ano ang kailangan. Ayon, nauwi sa inuman na lamang. Mabuti na lang nan dyan ang ISO at ang mga FARMC para kulitin ang dapat ayusin. Kaya’t ito siguro ang hamon para sa ISO, FARM at LGUs na maging matiyaga sa mabagal na proseso ng atin lipunan. Seryoso ang dagat at ang problema nito. Sana seryoso rin tayo.

Masayahin naman ang Dagat

Maraming pagkakataon ay nilalalabas ko ang aking paa o kamay sa bangka habang naglalakbay kami. At sa ganitong pagkakataon ay nakilala ko nang lubusan ang dagat. Masayahin pala ang dagat. Gusto niyang magpasaya palagi. At sa isang buwan kong namalagi sa mga isla, nakita ko tong magandang mukha ng dagat. Masaya ako sa akin summer apostolate. Kung wala kaming gaanong ginagawa, swimming kami o snorkeling sa mga sanctuario. Dinadala kami ni Father Madz sa mga barangay at nakiki-pista. At sa gabi naman ay nagpapa-init sa videoke at sayawan. Simple lang ang buhay isla ngunit masaya. Higit sa lahat ay nagkaroon ako ng mga kaibigan na hindi ko makakalimutan. Tulad ng mga bata sa Q.I., sina Dave, Orange, Apple, Guyabano, Guava, Calamansi, Acacia, Balete, at Choco (hindi totoong pangalan nila, kami ang nagbigay) na nagpapasaya sa akin palagi kapag sinasayawan nila ako ng Korean Dance (yung Froggy Dance). Tulad ng mga bayani ng Simbahan, sina Fr. Madz, Bros. Dennis, Richard, at Godfrey, Ate Jovy, Novelty, Sir Susa, at Maam Beth. Tulad ni Enzo na pinasaya kami sa isang linggong pag-ibig niya sa Panukulan (Chief, you’re the man of lambanog!). Tulad ni Kuya Otsog, Ate Edith, at Ate Ging na sobra sa pagmamahal at alaga. Tulad ng mga bayani ng dagat, sina Mike, Dennis, Pie, Kuya Boyet, Kuya Willly, Tay Carling, Kuya Toti, Kuya Tino, Kuya Levy, Kuya Doms, Ate Marina, Lelene at Shahani. And of course, the SYC giling girls sina Ate Norie, Jeanne, at Chee (limbo girl rin!). Kahit sa opisina lang namin kasabay si direk, ang kanyang ngiti ay lagi namin naalala. At syrempre, ang babaeng nagmamahal sa dagat na si Caryl, kasama namin lagi at kaibigan naming tunay. Sa hirap at ginhawa, masayahin ang dagat.

Iba’t ibang mukha ng dagat ang nakilala ko sa aking summer apostolate. Ngunit sa gitna nito, mas nakita ko ang mukha ng aking Diyos. Tulad sa lahat ng bagay nilikha Niya, nasa dagat rin ang Kanyang mukha. Mapaglaro at masayahin ang Diyos at gusto niya ako sumama sa laro at saya. Lagi rin, seryoso ang Diyos. Seryoso Siya sa mga hamon bibigay niya sa akin at sa atin lahat. At kapag natatakot ako, ang paanyaya niya palagi ay magtiwala. Magtiwala dahil nan dyan lang siya palagi.

Minsan nang pauwi na kami sa islang tinitirhan namin, hindi ko maiwasan pansinin ang katig ng aming bangka na parang hinahalik ang balat ng dagat. Paminsan-minsan nawiwisik ang maalat na tubig nito sa akin mukha kasabay ang malambot na hampas ng hangin sa dapit-hapon. Payapa ang dagat. Tahimik siya ngayon. Parang nagninilay... “Tapos na ang isang buwan,” sabi ko sa sarili ko. Ito na rin ang huling sakay ko sa bangka na kasama namin sa aming paglalakbay. Kung tutuusin, wala naman kaming ginawang nakakabighani sa erya. Subalit, ang daming alaalang hindi ko makakalimutan. Ang daming grasya dapat namnamin. Ngunti ang dadalhin ko sa akin lagi ay ang mga mukha ni kaibigang dagat na pinakita sa akin ang mukha ng mga taong nakasama ko – dagat lamang ang pagitan ng atin puso’t isipan -- at lalong lalo na ang mukha ng aking Diyos.

Sa ISO, maraming, maraming salamat sa pagkakataon. Mabuhay kayo at lagi kayo nasa dasal ko.

Arthur W. Nebrao, Jr., S.J.
Jesuit Scholastic (Philosophy 1)
Loyola House of Studies - Alingal House
25 May 2005

Wednesday, April 12, 2006

loyola schools bulletin




http://www.admu.edu.ph/ateneo/www/SiteFiles/File/Loyola%20School%20Bulletin/lsb-10.pdf

most outstanding moderator

Bro. Arthur W. Nebrao, Jr., S.J.
Most Outstanding Moderator
Ateneo Christian Life Community

Brother Errol's dedication to the ACLC has been both remarkable and inspiring. His regular presence allows him to nurture deep, personal relationships with many of the community's members, particularly those comprising the Leadership Community. Through his guidance, ACLC was able to rediscover its roots in Ignatian Spirituality, particularly through the difficulties of this transition year. The impact of Brother Errol's presence was also most espcially felt in the organization's apostolate. With his two-year experience in JVP and his present OSCI involvement, he became a key element in guiding the apostolate team of ACLC, allowing them to improve on their response to their call as contemplatives-in-action. (Awarded on 3 March 2006, ADMU)

my first entry

+
AMDG

This is my first entry in this blog -- ME! I am hoping to transform this blog to a digital resources blog that promotes Ignatian Spirituality. So I do hope you will come back from time to time to see some updates. Thank you very much.

er2ol, sj


Copyright © 2006 er2ol. All rights reserved. Patent Pending.